خماری

یکی از سخت ترین قسمت های مهمانداری اینه که پابه پای انها بدو بدو می کنی و صبح کله سحر خوابالو خوابالو می ری سرکار .
امروز بعد ازظهر بعد از 14 ساعت خواب شیرین از خواب بیدار شدم .ساعت 2 بعد از ظهر در کمال شرمندگی زنگ زدم محل کارم و گفتم که زنده ام ولی به دلیل خماری قادر به همکاری نیستم !
دیشب وقتی خوابیدم به طور کلی باتریم تمام شد . این اتفاق جدیدی نیست درواقع . همیشه بعد از چند روز بدخوابی و بدو بدو این جوری از زندگی محو می شوم . یادم می آد یه، شنبه اول هفته تو بحبوحه کار به سرم زد و نرفتم سر کار و رفتم نشستم رو یکی از نیمکت های پارک نیاوران و یه کتاب داستان دست گرفتم و تا تموم نشد بر نگشتم خونه . خسته بودم ، خسته .
الان هم خستم ، خسته .

مامان تو آشپزخونس و از تو آشپزخونه صدای شستن ظرفا میاد . صدای تلویزیون تا کجا بلنده . مهبد طبق معمول رو کاناپه لم داده ، بابا به اخبار گوش میده ، مجید یا با کامپیوترش ور می ره یا با تلفن حرف می زنه و من طبق معمول از این قافله جدام و تو اتاقم به مشغولیات خودم مشغولم ... مدت ها بود این خونه این همه آدم به خودش ندیده بوده و سکوت تار و پودش رو گرفته بوده .هی میرم تو هال ، یه کم با این فضا لاس می زنم و دوباره میام 4 خط تایپ می کنم . همه چراغها روشنه . من مهمان دارم .

همیشه اینکه دفاتر دولتی ایران فقط 5 روز تعطیلات عید داشتند برام عجیب غریب بود . حالا من فقط یک روز اول نوروز را می تونم مرخصی بگیرم ! البته از شانس خوب من نوروز امسال 5شنبه است که با جمعه شنبه بعدش 3روز تعطیلاته .
کلی دارم به خودم فشار می آرم تا حس عید بهم دست بده . هی به خودم میگم : 3 روزه آخر اسفنده ها ..
نه . فایده نداره . تا آخر دنیا هم که بشه ، من میگم مهم ترین قسمت عید ، هفته اخراسفنده فقط و فقط تو ایران و برای من تو تهران . اینکه با یه حرکت سرت رو برگردونی و پهنه کوه البرز که از دور معلومه داره نفس می کشه رو ببینی . بری سر پل تجریش و فقط هیاهوی مردم را تماشا کنی که انگار مهمترین کار دنیا براشون چیدن 7 سین و خرید آجیل و شیرینیه و کلی حظ کنی .
من همیشه به یه رسم خودساخته ، دوشنبه آخر سال رو می رفتم کوه . امروز دلم هوای پارک جمشیدیه رو کرد . هی بو می کشم اینجا ولی بویی از بهار نمی آد . به خودم میگم فکر کن الان عیده و رفتی شمال و بوی شرجی داره می آد !
می رم سراغ یه چیزهایی که یه کم حس نوستالژیکم را قلقلک بده . مثلا مدت های مدیدیه به هایده گوش نداده ام :
حالا لالای لالای لالا لای لای
حالا لالای لالای لالا لای لای
که امشب شب عیده همین امشب رو داریم ...
...
از همه این نق و نوق ها که بگذریم ، واقعیت یه چیزه دیگس . عید و نوروز و چهارشنبه سوری و یلدا وقتی شیرینه ، که دلت باهات یار باشه یا اینکه یارت با دلت باشه . حالا چه با آجیل چه بی آجیل .چه با هفت تا سین چه بی هفت تا سین ، چه تو یک خونه گرم و نرم کنار خانواده ، چه زیر آسمون پاک خلیج تو سرما کنار یه دوست که دلت رو گرم نگه می داره .

زکوی یار می آید نسیم باد نوروزی از این باد ارمدد خواهی چراغ دل بر افروزی

Hellish Periods

روزگاری چون سخن از زنان می آمد همه ستایش از آن دهان چو غنچه بود، نرگس چشم، قد چون سرو، چاه زنخدان و جعد گیسو. اما دستانی که با سردی دستبد آشنا شد، دیگر آن نیست که در قاب مینیاتورها بگنجد، زينت خانه و جنس دوم نیست.

اتفاقات فصلی و سالانه با عنوانی ثابت ورنگ و آبی نه چندان متفاوت ، یکی پس از دیگری در سطح شهر اتفاق می افتند . با سربرآوردن هر فستیوال ، هر نمایشگاه ، هر مسابقه و یا هر کنسرتی ، شهر با پرچم ها و بیلبوردهای آن رنگ به رنگ می شود و تصویر هریک مثل صدای ناقوس پیغام می دهد که یک سال گذشته ...
اخیرا تکرار چندتایی از این اتفاقات یکباره من را تکان داده و در لحظه پرتابم کرده یک سال عقب تر:
فستیوال خرید زمستانی دوبی ، مسابقات تنیس دوبی ، فستیوال جاز دوبی ، نمایشگاه هنر خلیج دوبی , ...                                                                                                            
جای رضا خالی .                                                                                                           عکس : www.kaghazdigital.com 
                        

ظرف سفالی یکی از گلدون هام دیگه براش تنگ شده بود .
دیروز یک گلدون بزرگتر و یک کیسه خاک خریدم .
امروز از صبح که بیدار شدم هزارتا کارعقب افتاده داشتم . ذهنم تو این گیر و دار اول تو فکر گلدونم بود .
خاکش رو عوض کردم و حالا دیگه تو زندگی هیچ گره باز نشدنی وجود نداره .
دلم آروم گرفته (:

بدرود

خداحافظ ، خداحا ف ظ ، خدا ف ظ ...
...

آخرین لحظه هایی که مهمان مسافر می خواد از پیشت برگرده ، آدم دلش می خواد این قدر این واژه را کش بده ، شاید بشه رفتنش به تاخیر بیافته ...
این بدرود ها و جدایی ها و سکوت بعدش هر کدوم انگار یه تیکه ازم می کنه .
دردش چند لحظه کوتاهه و جای زخمش زود خوب میشه ...
بدنم مقاوم شده .

سپاس

 یک محیط کاری خوب وحرفه ای ، یک پروژه بزرگ ، یک تیم نسبتا هماهنگ ، یک مدیریت نه چندان بد ، یک عالم همکارخوب ، یه دریاچه مصنوعی خیلی قشنگ ، یه پارک سرسبز که توش میشه جدا ازهمه دغدغه های دنیا ناهارخورد ، خورشیدی که گرمای آفتابش فقط قلقلکت میده و هنوز روزگارت رو جهنم نکرده ، یه عالمه کار با شارتی متعارف ، یک مهمان دوست داشتنی که بعد ازسالها دیدار دیدم هیچ یخی بینمون نیست که بخواد آب بشه ، مقدار زیادی موزیک خوب به علاوه یک نگاه مهربان ، چیزهایی بودند که در طول یک هفته گذشته بهم انرژی دادند .
سپاس .

هر یه شمع کوچک ، گوشه ای از تاریکی رو روشن می کنه ...